03 lipca 2010 (00:02)
DARKTHRONE - „Circle The Wagons"
Tym razem DARKTHRONE, w którym grają tylko Fenriz i Nocturno Culto niczym nikogo nie zaskoczył. Nie wymyślili nowego gatunku jak w przypadku epki "NWOBHM". Także nie jest to próba przebicia "Transilvanian Hunger" pod względem ilości riffów, obskurności "Hate Them", czy przebicia pod względem kultowości czarcich i złych płyt black metalowych z pierwszej połowy lat 90-tych. To ostatnie jest akurat dużym plusem, że kapela nie ściga się z własną legendą i nie odcina kuponów od sławy, którą zyskali w latach III wojny światowej - black metalu z chrześcijaństwem, komercją i death metalem. Muzyka, która wypełnia kolejny album pracujących na pełnopłatnych etatach Norwegów to znany już z dwóch poprzednich albumów, mix heavy metalu, black metalu i punk rocka (bo na 4 od końca "The Cult Is Alive" był mix black/thrashu i punka).
Na płycie jest w miarę szybko albo średnio, brudno, choć w miarę selektywnie, niezbyt ciężko w gitarze, ale perkusja Fenriza ala Philithy Animal Taylor z Motorhead dodaje tym kawałkom niezłego czadu. Na nowej płyty śpiewają zarówno Nocturno ostro niczym żyletka, albo Fenriz zdławionym pijackim głosem albo wygłupia się jak na imprezie fałszując, przedrzeźniając i parodiując jakiś wokalistów. Nocturno raz za razem udowadnia, że nie trzeba być szybkim jak błyskawica muzykiem, czy niezwykle utalentowanym technikiem, żeby riffy gitarowe przyciągały uwagę słuchacza. Są po prostu precyzyjnie skonstruowane i ciekawie połączone, tak, że nie ma wrażenia przypadkowości. Wszystkie kawałki są utrzymane na równym, dość wysokim poziomie jeśli idzie o prosty black/heavy metal. Warte wyróżnienia są "{+i]Those Treasures Will Never Befall You", "Stylized Corpse" , "I Am The Graves Of The 80s", gdzie pojawia się chór śpiewający potężne "Ooo" jak w jednym utworze starego Kata. Warte wspomnienia są niezłe riffy na początku "Circle The Wagons", w kawałku, w którym także pojawiają się czyste wokale, przez co on traci na wartości, bo powiedzmy sobie szczerze nie są to jakieś porywające frazy. Na zakończenie mamy utwór instrumentalny "Brann Inte Slottet". Solidna i w miarę utrzymana na dobrym poziomie płyta, ale jednak bardziej podobają mi się 3 poprzednie, gdyż ta niewiele nowego wnosi do wytworzonego w oparach piwa w Sali prób punk/heavy/black metalowego stylu.
Redaktor:
Mateusz Wabik, Wyświetleń:
458 [do góry]
